tek soruluk anketin sonuçlarını değerlendirmek, benim için hiç mutluluk verici olmadı. yapılan işe kıymet verilmemesi, yine de az çok alıştığım, meşrulaşmış bir kavramdı ama yapılan işin halihazırda görülememesiyle yeni tanışıyordum. kaç yıllık arkadaşlarım uluma'yı görmemişlerdi bile. öyleyse neyi anlatacak, ne yaptığımı söyleyecektim. okula gidiyordum o zaman. bir de çok yalnız kalıyordum. kendi adıma, yıllar süren "yakın-arkadaşsızlık" bitmişse de, "herkesin sevdiği fakat yakın arkadaşı olmayan kız" olmak asla bitmemişti. dersten çıkınca basıp yurda geliyordum. kendi kendime vakit geçiriyor ve hiçbir şey yemiyordum. hakikaten zayıflamıştım. ama kahvaltı yapıyordum. günün en önemli ve tek öğünüydü.
iskender'i, persler'i, çinliler'i, homo sapiens'i okuyor ve hep uyuyakalıyordum. anahtar sesine uyanıyor, suratım beş karış, yine uyuyordum. mesajlarımdan iyi olmadığımı anlayan birine anlayış gösteriyor, oda arkadaşıma surat yapmaya devam ediyordum. kapıyı çarpar gibi uyuyordum. bunu yapmakta haklı değildim ve esasında, buna gerek olduğunu da düşünmüyordum. cezalandıracak kimseyi bulamadığım için bunu yaptığım çok açıktı. polis kapıya neden gelmişti. neden çığlık çığlığa birbirine katmıştım ortalığı. çikolata yiyince, hakikaten geçmiş gibi oluyordu da, neden koltuğumun altında insanın hikayesi, surat asıyordum. bilinmeyecek bir şey yok gibiydi. sims'te karakter tasarlar gibi, stereotipler oluşturuyor, kendimi haklı buluyordum; öyleyse bu cezalandırılmalıydı.
ne yaptığını elbette bilmiyordu. yüzüme bile bakmayacaktı.
5 yorum:
yazılarınız çok güzel. Ve dişi bir terazinin (üstelik psikoloji okuyan) izlerini barındırıyor. Herkesin sevdiği fakat yakın arkadaşı olmadığı birisi olmak eğlenceli değil mi?
teşekkür ederim sevgili sana ne. şikayetçi değilim artık, ama yakın arkadaşımın olmadığı dönemde çok rahatsız ediciydi. annem dışında beni sevip koruduğuna inanacağım kimsenin olmayışı, bana çok acı veriyordu. sonraları güvenli bağlanmayı başardım. neyse, kaptalım bu konuyu, tekrar teşekkür ederim iltifatlarından dolayı.
bu yazıyı çok çok seviyorum ama hakkında söyleyecek bir şey de bulamıyorum, tuhaf.
"herkesin sevdiği fakat yakın arkadaşı olmayan kız ''
Sorun burda işte.
Sen herkesi anlayabilecek kadar algıların açık. Ama kimse senin gibi açık değil.
o yüzden en iyisi böyle yaşamanın erdemini görmek ve böyle devam etmeyi şans saymak yapılacak en doğru harekettir (:
'' o yüzden en iyisi böyle yaşamanın erdemini görmek ve böyle devam etmeyi şans saymak yapılacak en doğru harekettir. ''
işte sorun burada. Bu bence enayilik ya da ahengi korumak adına yapılan bir katlanmadır. Yani insan bununla mutlu olamıyorsa bunda bir erdem aramak yersiz birşey. Herkesi anlamak üzere algıların açık olması...? Ne demek acaba bu? Bilemedim.
Yorum Gönder