"abi sana inanmıyorum ya nasıl böyle düşünebilirsin?"

beşiktaş'a gidip özgün'ü uyandırmam gerekiyor. bunu başarabilecek miyim, tam bir muamma tabii.

enteresan bir şey var, beni anlamadıkları için bana saygı duyan insanları birer birer hayatımdan çıkarmışım. zaten sağlıklı bir ilişkimiz yoktu onlarla, fakat gittiklerini farketmek, bana kendimi garip hissettirdi. iyi ya da kötü, bir şekilde birbirimizin hayatını işgal ediyorduk.

gerçi, din, türban, kitap okumak, evlenmeden seks yapmak, kız ve erkeklerin tabiatları gereği eşit olmaması vb. konularda sığ fikirlerini etrafa saçacak insanlara artık fazla da gerek yok. en azından bana bulaşmamalarını istiyorum. mantık sahibi kişinin içselleştireceği fikirleri savunmak zorunda kalmamalıyım. aklıma madımak geliyor.

insanların tümünün klişeye doğru yol aldığını farkediyorum. aras ve ben, yalnızlığımız üzerine kafa yorarken ve kötü edebiyat dergileri kötü metinler yayınlarken, istikametlerimiz gereği birbirimizden farklılaşmıyoruz. günün birinde, aras ve benim yalnızlığımız ile o kötü metinler aynı derecede klişe olacaklar. nitelikleri farklı olsa bile.