damn, I feel so idiot.
kadınlardan, erkeklerden, çocuklardan, bütün o canından bezmiş insanlardan nefret ediyorum. herhangi bir mutlu aile tablosunda, onu diğerlerinden ayıran bir şey, muhtemelen yoktur. ama bu ülkede, kimse mutlu değil. insanlar mutluluk değil, mutsuzluk paydasında birleşiyorlar ve bu beni son derece tiksindiriyor.
bugün yolda yürürken, yaşlı bir teyze gördüm. elinde pazar poşetleri vardı. onun yüzünde gördüğüm bıkkınlığın, beni yaşamakta olduğum hayattan ne kadar iğrendirdiğini anlatamam. eğer akrabamız olsaydı o teyze, muhtemelen hayatı boyunca acı çektiğinden, hep ağır işler yaptığından ve kocasından sevgi görmediğinden bahsedecekti. o hayat, kocaların kadınları mutsuz ettiği, çocukların kahkahalarının ve isteklerinin tıkıldığı ve her şeyin kavga ve kargaşaya yol açtığı o hayat, bir travmaya benzer şekilde beni kusturuyor.
iğreniyorum herkesten. sevgisizliği esas kabul etmiş bütün o insanlardan iğreniyorum. çocuklarını uzaktan seven bütün babalardan iğreniyorum. kendilerini otorite sembolü sanan bütün erkeklerden iğreniyorum. 90LI YILLARIN KASVETİNDEN İĞRENİYORUM.
içine dahil olmak istediğim düzenden tiksindim. bütün hayatı boyunca kaynanasından eziyet görmüş ve muhtemelen daha ağırını gelinlerine yapmış, yüzünde bıkkınlıkla yürüyen teyzenin suretinde tiksindim.
buyrun buradan yakın.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder