1. bir akşam, internet bağlantısı problemleri bitmemiş ama ben anne'dan şifresini rica etmişim, çok kar var, hayat güzel gibi. eve geldim, maillerime baktım ki ne göreyim. babam ANTALYA'YA taşınmış. bir de soğuk soğuk mail atıp haber vermiş. kendisine burdan laf yetiştirmek istiyorum. antalya ne lan? sinsi gibi.
2. google'ın olmadığı bir dünyaya çocuk getirmek istemiyorum. eğer babamın adını daha önce google'da aramış olsaydım antalya'ya taşındığını bilecektim. yarın öbür gün twitter da alır, tam olur.
3. bir gün büyükannemlerdeyiz, amcam birini sordu büyükanneme, soyadı büyükannemin kızlık soyadından, akraba ama kim olduğunu bilmiyoruz. büyükannem açıkladı, ben zinciri takip edemedim bile, o kadar uzak akraba. ama amcamı facebook'tan eklemiş. akrabamız ama kim olduğunu bilmiyoruz. olaya bak allasen.
4. diğer amcamı da google'da arattım şimdi. bir özgeçmiş çıktı ki, aman aman. "evli ve bir çocuk babasıdır" yazıyor, ama bu adamın on bir yaşında iki kızı daha var. güncellemede önemli problemler yaşıyor maliye müfettişleri derneği.
5. baba tarafından kuzenlerimin yarısının bebek olduğunu biliyor muydunuz? çocuk sahibi olup aileye yeni bir boyut katmak istiyorum. kendisinden dört-beş yaş büyük bir teyzeye sahip olmak, çocuğumun hayatını iyice karmaşık kılacaktır eminim. yıllar önce yalan rüzgarı'nda aynı anda hamile olan bir anne ve kızının entrikalarla dolu (elbette) ilişkisine şahit olmuştum da, ancak dizilerde olacak bir olay gibi gelmişti. ancak baba tarafım, özellikle de babam ailemize yalan rüzgarı havasını kattı sağolsun.
6. babamın antalya'ya taşınması ile bizim arkamızdan acıbadem'e gelen amcam, diğer amcam, halam ve büyükanneme kazık atmışız gibi hissetmeye başladım. şu an izmir'de olan annem, antalya'da olan babam, almanya'da olan ben, ankara'da anneleriyle olan defne ve irem ile kopuk bir aile tablosu sergiliyorsak da, güzel lan bence. ne o öyle dip dibe. acıbadem'de kalan tayfaya da aile gezmelerinde kolaylık sağladıkları için teşekkür ediyorum. ehere mehere.
7. bayram sırasında takındıkları tutum ile beni sinir eden ailemi, böyle neşeli bir biçimde anlatabilmiş olmaktan sevinç duyuyorum. evet onları seviyorum aslında, neticede birbirimize benziyoruz, onlardan uzağa kaçmak istesem de, mümkün değil bu. ben ki hayatımda kayseri'yi görmedim, ama o kayserili insanlar gibiyim işte, ne yapayım. "ahaha ertuğrul abi, alemsin" denen adamın kızıyım.
8. baba seni yine de tam olarak affetmedim, şu an keyfim yerinde diye böyle bir üslup kullanabiliyorum. senin kadar "lecturing" meraklısı biri tanımadım yalnız bilgin ola. ne söylesem ağzıma tıkıyosun be adam. hele arabanı çarptığımda reflekslerimin zayıf olduğunu iddia etmedin mi, aklıma geldikçe sinirleniyorum. hayatıma ilk defa şoför koltuğuna oturmuşum, düz gitmeyi öğretmeden manevra yaptırmaya kalkıştın. direksiyon kursununki dışında kimsenin arabasını süremedim çarparım korkusundan be.
9. gece gece bunları yazmaya neden gerek duyduğumu bilemiyorum. aslında hayatımdaki son gelişmelerden bahsedecektim, laf lafı açtı denir ya, öyle oldu işte. bu aralar birazcık da savruk yazdığımın farkındayım, ancak "kapattım gittim" dersem yerinde olur.
10. gute nacht und viel glück.
9 yorum:
ben hiçbir zaman bunun nasıl bir şey olduğunu bilemeyeceğim.(6numara)
aile fertlerinden uzak yaşanan zaman dilimleri. onların huylarından kurtulamamak ama onlardan kurtulmak. acaba aynı şey mi? bunun nasıl bir huzur ya da huzursuzluk verdiğini bilmek istiyorum... mümkünse yaşayarak. çünkü ciddi problemlerim var. itiraf ediyorum.
the yeters adlı gruptan geliyor;
"escape from parents"
sensiz pek bir tad alınmıyormuş. yokluk fena bir şey.
miss you.
h.
benim fikrim bu aile mevzularında, hepimiz armuduz ve uzağa falan düşemeyiz. kan bağı var bir kere öyle kemal sunalın kader bağlarıyla bağlanan ikizleri oynadığı filmdeki gibi bir bağ bu. yok saysan bir gün, soyadınızın tuttuğu gerçekten de akraban olan biriyle karşılaşır bak allahın işine dersin ama allahın işi değildir o esasen, dedelerimizin, ninelerimizin işidir.
pruebelle,
yorumuna tamamen katılıyorum. bir de, yazıyı yazdıktan sonra google'da "quotes about family" diye bir arama yaptım, çıkan sonuçlar beni o kadar duygulandırdı ki, o havayı yaşamak adına onlara daha çok bağlanasım geldi.
selofeyn,
long live the yeters!
sülale kalabalıklığında bir ailem olduğu için kendimi herkesten daha kıdemli hissediyorum bu konuda, ki zaten benden aile mefhumuyla ilgili anı manı bir sürü şey dinlediniz.
aileden kaçmak istediğin an kaçamamak, kaçamadıkça türlü türlü bağlar keşfetmek insanı daha az özgür yapmıyormuş bu arada, ben onu anladım.
mektubumu aldın mı ayrıca? bu arada postanedeki kadın bana güldü almanya'ya mektup atıyorum diye, hayret bir şey ya!
tire swing,
mektubun hala gelmedi, ya deutsche post'ta ya da ptt'de bi sorun var bu aralar. bu arada ben sana çook uzun zaman önce bi kart atmıştım, o geldi mi?
evet geldi geldi;)
bana kart atman çok hoşuma gitti, ama mektupta teşekkür edeyim demiştim.
naber ya? konuşalım konuşalım.
oğlun olursa adını googleoviç, kızın olursa googleova koy. ailenin kopukluğu hissiyatını ben de çokça yaşıyorum bu aralar. annem, babam, kardeşlerim ve ben çok ayrı yerlerde yaşadık. kıpırdamayan tek kişi ben oldum bu sefer. bence hayat böyle aileden kopukken de güzel, tekrar görme ümidin olduğu müddetçe. babamı özledim, özledim, özledim
aileden yalan rüzgarı tadı almak komiktir bilirim.
"sevgili kızım, ben antalyaya taşındım, sevgiler baban" içerikli e-mail'i kafamda kuruyorum kuruyorum bi türlü oturtamıyorum.
freud,
yardımcı olsun diye mail metnini buraya kopyalıyorum:
"Merhaba Gonca
Zorlu bir toplanma/taşınma/yerleşme dönemi sonrası artık olağan yaşama geçmiş sayılırım. Yeni adresimi ve ev telefon numaramı bildirmek istedim. Kendine iyi bak.."
hayat sevince güzel hakikaten. yaa.
y,
nickin değişmiş, tanıyamadım. sizin ailenizin durumu da bizimkini aratmıyor hakikaten. babanla da en kısa zamanda görüşürsünüz umarım ya.
Yorum Gönder