helloğ,
uzun süren ayrılığımızın bitme vakti gelmiş miydi, bilemiyorum, ama şu salakça ruh hali içerisinde; yazıyorum işte. salvador dali'nin bıyıkları gibi kenarlara kıvrılmış kahkullerim ve evil olmaktan uzak karakterimle deneylere girip duruyorum ve işin kötü tarafı ne biliyor musunuz? henüz hiç deney grubuna denk düşemedim. seçkisiz atama yaptıkları için deneycilere de suç atamıyorsunuz, zalim kader işte.
topluluktan arkadaşlarımın sınıftan arkadaşlarımla sevgili olması beni çok sinirlendiriyor sevgili okurlarım. bilişsel çelişkinin allahını yaşıyorlar benim üzerimden, o güzel psikolog adayları, nefret ediyorlar benden aslında. arkadaşları olduğum, onları biricik sevgilileriyle tanıştırdığım için de, bir şey yapamıyorlar. sevgilinin karşı cinsten yakın arkadaşlarını kıskanmak bitsin artık, nolur ya. sevgili konumunda olduğum durumlarda da, yakın arkadaş konumunda olduğumda da, nefret ettim bundan ve kolay kolay da bitmeyecek gibi. bree van de kamp'in elinde gördüğümüz tüfeği başkalarının kafasına dayama isteğinden kurtulayım, başkaları da aynı şeyleri bana karşı hissetmesin.
21 yaşıma yaklaşırken, hayatımın en kötü dönemlerinden birindeyim. ergenlik sonrası, hayata atılma öncesi, ne yapacağını bilememek hadisesi. annem üzülüyor bana rol model olamadığı için, ben de "senin yetişkinlik tarzını nasıl benimseyeyim vidividi" diyorum. bu gidişle 22 yaşına gelemeden "bir gözlükçünün önüne" "görmek için" "düşmüş olacağım".
sesver.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder