turgut uyar confessional

çok uzun süredir ne bir mektup yazmışlığım

ne de bir şiir dergisini elime almışlığımvardır.

ben bir grup insanın gülen yüzü

histerik kadını

maskülenlik bozucusuyum

benim işim topluluğa gelen kızlara hem fatmagül'ün yengesi

hem de kucak açan tabiat ana olmak

bir de yanaklarım kıpkırmızı

kafamda binbir düşünce

çantamda bir defter bir kalem bir kitap ayracı

kitaplığımda modern insanın kökeni

kitaplığımda hiç şiir kitabı

bavulumda hiç yer

öylece yere bakmak ve akla gelmeyen kelimeleri söylemek

ben o zaman da demiştim özel bir şey bu cümlenin sonunu getirebilmek

yangın merdivenlerini muhatabı anlayamaz ama birileri hala burda

çorapsız kavrayabiliyor cevab verilemeyen her ne varsa

işte ne diyorum

ben orada dururum bir gülümsesem benden ala ne etkinlik

kırmızı ruj sürsem karnım da hiç acıkmasa

iki de konuşsam kafası çalışan kadın ayakları yapsam

sonu gelmez o kıskançlığın, kürklerce yaftalarca ölümün

beni evde bir faşist beklemez

geriye hiç bomonti kalmaz hiç behzat ç

çok behzat ç kalır bir tek o da devam ederse