a story about leek and american cookies

geri dönmeme çok az kaldı.

buradaki hayatımdan son derece memnun olmam ve asla dönmek istemememe karşın, demin gossip girl izlerken, cnbc-e'de dizi izlediğim uzun yıllar boyunca içinde bulunduğum salon atmosferini, dolayısıyla evimi özlediğimi farkettim. lisede olduğum yıllarda, öğleden sonra ile başlayan evde olmak, hava kararana dek oyalanmak, hava karardıktan sonra yapılacak işlere konsantre olmak ve annemi beklemek, annem geldikten sonra da yemek yemek ve dizi izlemek ile devam ederdi. dawson's creek'i, buffy'i, o.c.'yi, desperate housewives'ı ve şu an hatırlamadığım pek çok diziyi, bu atmosferin içerisinde izleyip bitirdim ve şimdi ne zaman, finalinde arkadan bir şarkının çaldığı bir amerikan dizisi izlesem, kendimi evimin ikili koltuğunda hissediyorum.

geçenlerde yüzüklerin efendisi'nin ilk filmini izliyordum. yüzüklerin efendisi'ni okuduğum, o çok kar yağan yılı, lise 1'i düşündüm. hayatımın pek çok sebepten kargaşa içinde geçtiğini sandığım o yılları, okuldan çıkıp eve gelmekle huzurlu kıldığımı yeni farkediyorum. yine aynı rutinde olayım isterdim. lise hazırlıktaki gibi sabah seanslarında film izlemeyi, kitap okumayı, düzenli bir çalışma temposuna sahip olmayı ve kendime ayrı bir dünya yaratabilmeyi, bu dağınık odadan arzuluyorum, tekrar. fakat elimde olan tek bir gerçek var, o da bir daha asla acıbadem'de, lisedeyken olduğum kadar evimde olamayacağım.

annemi de özledim sanırım. belki babamı bile. bazen bu kadar seyahat etmek zorunda kaldığım için kendime kızıyorum. fakat, okulumu bitirip bir yere saplandığım zaman da, "commuting"den bıkıp, havaalanlarını, otogarları özleyeceğimi biliyorum.

besides, i'm not coming back.