postnatal depresyon'dan evrim'e: bir psikoloğun güncesi

şu ödevden falan öyle bıkmış durumdayım ki, ölmek, o olmazsa da evlenip okulu bırakmak en iyi çözümmüş gibi görünüyor gözüme.

böyle olsun istemezdim. ama bu seçeneklerin harmanlanması da çok güzel olurdu. evlenirken ölmek. çocuk doğururken ölmek. postnatal depresyon yüzünden ölmek. usw.

düzenli bir yaşantıyı özledim galiba. bugün gossip girl'ün bi thanksgiving bölümünü izledim, gözüme çok güzel göründü. ailelerin adetleri olması falan. bizde öyle şeyler olmadı hiç çünkü. bayramlarda büyükanneme kahvaltıya gitmenin -her bayramda gittiğimiz için- adet olduğunu zannediyordum ben, ama bir bayram, büyükannem aramadı diye kimse gitmeyince, anladım ki öyle bir şey yokmuş. bizimkilerin ruhunda yok böyle şeyler.

bugün, geleceğe dair tek hayalim, huzurlu bir aile yaşantısı. ve bu yaşantıya ilişkin adetler. her yılbaşında yapılmak üzere gelenekselleşen bir yemek olabilir mesela. ya da evimde hiç yapılmamış bir şey, çam ağacı kurmak olabilir. bir çocuğun hayal dünyasını zenginleştirecek şeyleri, bilmemkaç yaşımdan sonra yapmak niyetindeyim.

bunları yazarken, aklıma life with louie geldi. bizim toplumumuzda, insanlar belli bir yaştan sonra sıradanlaşmayı olması gerekenden sayıyorlar. annelerin, babaların belirli hobileri yoktur mesela. dinledikleri müzikler yoktur. varsa da geçmişte kalmıştır, gençken sevilmiş ve bitmişlerdir. louie'nin annesi ve özellikle de babası, bu gruba dahil olmayan, çok renkli şahıslar olarak görülüyorlar çizgi filmde. louie anderson'ın çocuk dünyasını zenginleştiren temel şeyin, aile ortamındaki bu uyaran zenginliği olduğuna inanıyorum. onu komedyen yapan biricik şey bile olabilir bu.

bir romantik ilişkideki bağlılık düzeyi arttıkça, insanların kendilerine gösterdikleri özenin ve içgörü yeteneğinin azaldığına ilişkin, yerine oturmamış bir tezim var. bunu, aslında, yukarıdaki paragrafla bağlantılandırmak da mümkün. "committed relationship" içerisinde bulunmak, bir yetişkinlik alameti sayıldığı andan itibaren, şahıslar uç noktalarını törpülemek, prototipleşmek amacı gütmeye başlıyorlar ve bu doğal bir süreç olarak işliyor. dolayısıyla, kendini geliştirmek, farklı olmak gereksinimi yok oluyor. btw, bunu evrimsel sürece oturtmak da mümkün olmalı. bunu başarabilsek bile, kadınlar açısından gözüme mantıklı gelen bu tez, erkek söz konusu olduğunda işlevselliğini yitirir. yitirmez mi yoksa? bilemedim.

neslini devam ettirme şansını committed relationship'in içinde bulan kadın, gen havuzundan kendini çekerek, kendini gelecek nesillerin bakımı ve iyiliğine adar, bu yüzden hemcinslerinden farklı olarak karşı cinsin ilgisini çekmesine gerek yoktur. ancak, erkeğin durumu farklıdır, her an çiftleşmeye hazır erkeğin, kendini gen havuzundan çekmesi söz konusu değildir. bu yüzden evlenince bir adet şişkoya dönen erkeği açıklamak oldukça zor. ancak evli erkeği elde etmenin kadınlar açısından çekici bir nokta olduğunu da göz önünde bulundurursak, sen neslini devam ettirme konusunda hevesli olmasan da, bu doğanın bir kanunu var şişko dostum, diyerek, sözü bitirebilir ve evrim çalışan arkadaşlara selam yollayabiliriz buradan.

ps. yazdıkça açılmak böyle bir şey olmalı. cidden.