evde yalnız kalamıyorum artık. kendimi o rahatsız duyguya kapılmaktan alıkoyamıyorum. burası, cezaevinin bir uzantısı sanki: çarpılmış olan üzerime öyle bir bulaşıyor ki, burası ne denli düzenli olursa olsun, huzurlu ya da güvende hissetmek mümkün olmuyor.
daha önce birilerine aşık oldum ama beni depresif ya da sıkıcı bulacaklarından korkmadan davranmak bir türlü mümkün olmadı. bu boğucu pazar gününde, birine "çok canım sıkılıyor" demek isterdim, neşelendirilmek ya da dert anlatmak için değil, sadece demiş olmak için. gariptir, insan bir şekilde sorumlu hissediyor biri sorunlarını anlattığında, ancak çoğu zaman salt orada olabilmek bile ne denli iyidir.
böyle olması çok can sıkıcı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder